Blog o Zdrowiu

rozarium limfatyczne

d) rozarium limfatyczne. Rozarium limfatyczne to cieniutka powłoka pojawiająca się na tęczówce w kształcie meduzy. Związana jest ona ze stanem zapalnym toczącym się
w organizmie, jak również z gospodarką wodno-mineralną organizmu, a co za tym idzie z kośćcem. Pojawienie się rozarium limfatycznego na tęczówce oka sugeruje zmiany zapalne toczące się w obrębie stawów, dlatego rozarium limfatyczne określa konstytucję reumatoidalną tęczówki oka. Choroby towarzyszące rozarium limfatycznemu to: zapalenie reumatoidalne stawów, artretyzm, choroba zwyrodnieniowa stawów i kręgosłupa oraz choroby nerek.

głównychobłok dystroficzny

b) głównychobłok dystroficzny . Obłok dystroficzny jest to pierścień szarawego zabarwienia pojawiający się na obwodzie tęczówki. Pierścień ten związany jest z orbitą skóry. Pojawienie się obłoku dystroficznego zawsze związane jest z zaburzeniami wydzielania przezskórnego i zatruciem organizmu. Jeśli zabarwienie obłoku jest intensywne świadczy to o dość dużym zatruciu organizmu. Obłok dystroficzny związany jest z takimi chorobami jak: wszelkiego rodzaju dermatozy typu liszaj, trądzik młodzieńczy, alergie skórne oraz opryszczka. Chorobą towarzyszącą jest również choroba nerek, albowiem nerki związane są z wydzielaniem przezskórnym.
c) pierścienie i łuki kurczliwe. Pierścienie i łuki kurczliwe to delikatne, subtelne pasemka pojawiające się w polu tęczówki. Pasemka te mają kształt kolisty lub łukowaty i są widzialne jedynie pod lupą. Pierścienie i łuki kurczliwe towarzyszą dużej podatności na stres. Człowiek na którego tęczówce zaobserwować możemy pierścienie i łuki kurczliwe znajduje się zazwyczaj pod stałym napięciem emocjonalnym. Choroby towarzyszące pierścieniom i łukom kurczliwym to: nerwica psychosomatyczna, nadciśnienie tętnicze, kołatania serca, wrzody żołądka, wrzody dwunastnicy, zapalenie jelita grubego oraz nerwobóle różnego pochodzenia.

Charakterystyka głównych objawów irydologicznych

Do głównych objawów irydologicznych zaliczamy: gerontokson, obłok dystroficzny, pierścienie i łuki kurczliwe, rozarium limfatyczne, rąbek barwnikowy, objaw źreniczy, struktura tęczówki i kolor tęczówki.
a) gerontokson czyli obwódka starcza.
Gerontokson pojawia się u człowieka na jego tęczówce w wieku od 50 do 60 lat. Związany jest on z naturalnym starzeniem się organizmu. Jest to zmętniały pierścień pojawiający się na obwodzie tęczówki lub łuk pojawiający się w części górnej obwodu tęczówki. Gerontokson związany jest również z przemianami cholesterolowymi. Towarzyszy mu zazwyczaj dość wysoki poziom cholesterolu. Dlatego u człowieka, u którego znajdziemy gerontoskon na tęczówce konieczne jest zrobienie badań krwi w tym kierunku. Niekiedy gerontokson pojawia się u ludzi młodych w wieku od 21 do 30 lat. Prawdopodobnie oznacza to dziedziczną skłonność do zachorowań na choroby naczyniowe. Gerontokson współistnieje z takimi chorobami jak: miażdżyca,
nadciśnienie tętnicze, żylaki oraz miażdżyca naczyń mózgowych.

Ciało szkilste

Błona wewnętrzna gałki ocznej zwana jest inaczej siatkówką. Siatkówka ma powierzchnię przednią i powierzchnię tylną. Powierzchnia przednia siatkówki zawiera ciała chromatoforowe i ma barwę brązową. Powierzchnia tylna siatkówki zwana powierzchnią mózgową zawiera komórki czopko i pręcikonośne. Tu znajdują się elementy światłoczułe oka takie jak czopki i pręciki. Czopki odbierają obrazy barwne i są odpowiedzialne za widzenie dzienne. Pręciki odbierają obrazy czarno-białe i są odpowiedzialne za widzenie nocne. Przez siatkówkę przebiega nerw wzrokowy. W miejscu przejścia nerwu wzrokowego przez siatkówkę znajdujemy tarczę wzrokową. W tym miejscu również brak jest elementów światłoczułych oka, dlatego zwane jest ona plamką ślepą. Bocznie od plamki ślepej znajdujemy największe skupisko elementów światłoczułych, przez które przebiega oś wzrokowa. To skupisko zwanej jest plamką żółtą. Ściana gałki ocznej zbudowana jest z cieczy wodnistej, soczewki i ciała szklistego. Ciecz wodnista wypełnia komory oka: komorę przednią oka i komorę tylną oka. Soczewka jest soczewką dwuwypukłą skiewrowaną wypukłością mniejszą ku przodowi zaś większą ku tyłowi. Średnica soczewki to 9 mm. Zadaniem soczewki jest skupianie światła na siatkówce.

Błona środkowa

Błona środkowa gałki ocznej zwana inaczej błoną naczyniową zbudowana jest z naczyniówki, ciała rzęskowego oraz tęczówki. Naczyniówka jest siecią naczyń krwionośnych odżywiających siatkówkę. Rozciąga się ona od twardówki do najbardziej ku tyłowi wysuniętego elementu oka tzw. rowka zębatego. Ciało rzęskowe jest elementem gałki ocznej otaczającym soczewkę. Zbudowane jest ono z pierścienia rzęskowego oraz odchodzących od niego koncentrycznie promieni rzęskowych. Z ciałem rzęskowym związany jest anatomicznie mięsień rzęskowy, który powoduje skurcze ciała rzęskowego. Dzięki temu soczewka oka ustawiana jest względem odległości widzianych przedmiotów, czyli możliwa jest tzw. akomodacja oka. Tęczówka ma powierzchnię przednią i powierzchnię tylną. Powierzchnia przednia tęczówki zawiera ciała chromatoforowe i jest zwana powierzchnią barwną, zaś powierzchnia tylna tęczówki nie zawiera ciał chromatoforowych i jest nazywana powierzchnią czarną. Na powierzchni przedniej tęczówki widzimy pole tęczówkowe, które przez promienie tęczówkowe podzielone jest na segmenty tęczówkowe. W środku pola tęczówki znajdujemy otwór o zmiennej średnicy zwany źrenicą. Ze źrenicą związany jest mięsień źreniczy, który powoduje kurczenie się lub rozszerzanie źrenicy.

Anatomia narządu wzroku

Na narząd wzroku składają się: gałka oczna oraz aparat pomocniczy gałki ocznej. W tym miejscu pragnę zająć się szczegółowo budową gałki ocznej.
Gałka oczna umieszczona jest w oczodole. Składają się nań trzy błony: błona zewnętrzna, błona środkowa i błona wewnętrzna. Błona zewnętrzna gałki ocznej zwana inaczej błoną włóknistą zbudowana jest z dwóch warstw: najbardziej zewnętrznej rogówki i znajdującej się pod nią twardówki. Rogówka jest warstwą przezroczystą, nieukrwioną za to bogato unerwioną. Dzięki temu każde ciało obce, które dostanie się do naszego oka jest przez nas doskonale wyczuwalne. Twardówka jest warstwą zbudowaną z włókien tkanki łącznej. Włókna zawierają elastynę, która nadaje twardówce a zarazem gałce ocznej sprężystość.

tajemnice twoich oczu

Stawianie diagnozy z tęczówki oka znane już było od zamierzchłych czasów. W starożytnym Egipcie kapłani często zaglądali w oczy swoim pacjentom aby dowiedzieć się czegoś o ich stanie ducha. Do dziś znane jest powiedzenie “oczy są zwierciadłem duszy”. Oczy wtedy uznawane były za święte, ponieważ dzięki nim właśnie można było oglądać wszechogarniające światło.
Za współczesnego ojca irydologii przyjmuje się Węgra Ignaca von Peczely. On to w XIX w. poznał i sklasyfikował wszystkie objawy irydologiczne. Droga do sukcesu była prosta. Już jako chłopiec Ignac von Peczely opiekował się zwierzętami. Pewnego dnia znalazł w lesie sowę ze złamaną kończyną. Postanowił zabrać ptaka do domu i go wyleczyć. Przypadkiem zajrzał sowie w oczy i zobaczył na nich rysę, która wydała mu się dziwna. Chłopiec z wielką uwagą oglądał oczy ptaka przez cały okres leczenia i zauważył, że rysa, w miarę jak sowa wraca do zdrowia zanika aż wreszcie ginie zupełnie. Od tej pory młody Ignac von Peczely zaglądał w oczy każdemu napotkanemu zwierzęciu, a w późniejszym okresie życia, już jako lekarz, badał oczy swoich pacjentów. Dzięki zasługom tego lekarza zaczęły powstawać na świecie towarzystwa irydologiczne. Obecnie takie towarzystwo powstało również w Polsce. Jego założycielem i kierownikiem jest okulista z zawodu, lekarz, irydolog i homeopata dr Marek Bardadyn.

Irydologia

Drodzy czytelnicy oddaję wam bloga, która jest niejako kontynuacją mojej poprzedniej strony dotyczącej tak szerokiego zagadnienia jakim jest medycyna naturalna. Tym razem swój czas poświęciłem mikrostrefom, czyli tym miejscom na ciele człowieka, które odzwierciedlają stan jego zdrowia. Przedstawiam tutaj analizę pięciu mikrostref tj. tęczówki oka, głowy, małżowin usznych, dłoni oraz stóp.

Książkę podzieliłem na pięć części odpowiadających mikrostrefom. Każda z części zawiera trzy rozdziały. Pierwszy – przedstawiający wiadomości ogólne o mikrostrefie. Drugi – przedstawiający budowę anatomiczną mikrostrefy i trzeci – przedstawiający charakterystykę topograficzną mikrostrefy.

Mam nadzieję, że tak szczegółowe i wyczerpujące opracowanie jest w stanie zadowolić gusta każdego. Pozostaje mi już tylko życzyć przyjemnej lektury.